O Sandomierzu

42

Nazwa miasta pochodzi od staropolskiego imienia Sędomir, które było bardzo popularne w tym regionie. Jednakże pierwsze ślady bytowania ludności datuje się jeszcze na okres neolitu. Znana historia Sandomierza sięga wczesnego średniowiecza, kiedy na siedmiu wzgórzach po prawej stronie zbiegu Wisły i Sanu powstał gród warowny z zamkiem. Był to znaczący ośrodek na szlaku handlowym i komunikacyjnym, jedną z trzech siedzib Królestwa Polskiego, a w czasie rozbicia dzielnicowego odrębną jednostką terytorialną – Księstwem Sandomierskim. W XIII wieku nastąpiła pierwsza lokacja miasta, później nawiedzały Sandomierz najazdy  Tatarów, o czym mówią sandomierskie legendy. Jedna z nich, o Halinie Krępiance, mówi o bohaterskim ocaleniu miasta przed zdobyciem go przez najeźdźców. Kolejna lokacja nastąpiła pod koniec stulecia za sprawą Leszka Czarnego, a XV i XVI wiek płynął pod znakiem handlu i reformacji. Okres zaborów ograniczył rolę Sandomierza w gospodarce, które stało się peryferyjnym ośrodkiem pomiędzy Galicją a Królestwem Polskim, jednakże już w dwudziestoleciu międzywojennnym miał szansę stać się stolicą Centralnego Okręgu Przemysłowego oraz miastem wojewódzkim. Plany te zniweczył wybuch II wojny światowej, po której rola miasta spadła ponownie. Od 1975 do 1998 roku Sandomierz należał do Województwa Tarnobrzeskiego, a obecnie stanowi samodzielną jednostkę  powiatową, która wciąż się rozwija.

Galeria